Tlatoani tɬaʔtoˈwaːni (w nah. ten który mówi; l.m. tlatoque tɬaʔˈtoʔkeʔ) - tytuł przysługujący najwyższym władcom ludów Nahua. Kobiety nosiły tytuł cihuatlatoani[1] (siwaːtɬaʔtoˈ(w)aːni). W przypadku gdy władca władał wieloma miastami-państwami (tak jak w przypadku Mexików), nazywany był huey tlahtoani. Tlatoque byli wybierani przez możnych i sprawowali swą funkcję dożywotnio. Termin tlatoani nie występował jedynie u Azteków, lecz był powszechnie stosowany przez wiele ludów Nahua. Władca uznawany był za świętego; aby jego stopy nie dotykały zwykłej ziemi - wszędzie był noszony. Poddanym wolno było patrzeć na niego jedynie w święta i uroczystości.
edytuj Etymologia
Wyraz tlatoani tłumaczy się jako ten, który mówi lub po prostu jako mówca. Pochodzi on od wyrażenia „powiedzieć coś”, „mówić”[2] (nah. tla - coś + (i)toa – powiedzieć), w rozumieniu, że ten, kto rozkazuje, nakazuje, ten ma władzę. Termin tlahtohcayotl (niekiedy uważany za synonim wyrazu „królestwo”) oznacza terytorium będące pod panowaniem tlatoaniego.
edytuj Zobacz też
edytuj Przypisy
- ↑ Schroeder (2007, str. 3–4). Patrz również "CIHUATLAHTOANI" w Wimmer (2006).
- ↑ Michel Launey, Introducción a la Lengua y Literatura Náhuatl, UNAM 1992