www.rosliny.gupiki.info

Wikipedia Gupiki Online

---

• ca
• de
• en
• es
• fr
• it
• nl
• no
• pl
• pt
• ru
• ro
• fi
• sv
• tr
• vo

Jakas reklama 

 

Marian Zyndram-Kościałkowski ps. Jerzy Orwid
Data i miejsce urodzenia	16 marca 1892 majątek Ponedel k. Kowna, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci	12 kwietnia 1946 Brookwood (obecnie Woking), Wielka Brytania
Premier Rzeczypospolitej Polskiej
Okres urzędowania	od 13 października 1935 do 15 maja 1936
Przynależność polityczna	Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Poprzednik	Walery Sławek
Następca	Felicjan Sławoj Składkowski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Marian Zyndram-Kościałkowski, ps. "Jerzy Orwid" (ur. 16 marca 1892 w majątku Ponedel k. Kowna, zm. 12 kwietnia 1946 w Brookwood, obecnie Woking) – polski polityk związany z obozem piłsudczykowskim, premier Polski w latach 1935-1936, wolnomularz^[1], podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Spis treści 1 Młodość i działalność niepodległościowa 2 Służba w Wojsku Polskim 3 Służba publiczna i działalność polityczna 4 Awanse: 5 Ordery i odznaczenia: 6 Przypisy 6.1 Źródła: 7 Linki zewnętrzne

edytuj Młodość i działalność niepodległościowa

Marian Zyndram-Kościałkowski urodził się w majątku Ponedel na Kowieńszczyźnie. Pochodził z rodziny szlacheckiej, pieczętującej się herbem Syrokomla. Uczęszczał do szkoły średniej w Sankt Petersburgu. Ukończył ją w 1910 roku. Tam też kontynuował naukę, studiując w Instytucie Psycho-Neurologicznym. Był również studentem na Wydziale Rolnictwa politechniki ryskiej, a później także w Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w Warszawie.

Już podczas studiów rozpoczął działalność niepodległościową - w 1911 roku był jednym ze współzałożycieli struktur Związku Walki Czynnej w północno-zachodnich guberniach Imperium Rosyjskiego. W 1914 roku, po wybuchu I wojny światowej walczył w Polskiej Organizacji Wojskowej (dowodził jej oddziałami lotnymi). Nieco później znalazł się w Legionach Polskich.

W 1915 roku poślubił bojowniczkę z POW, malarkę i pedagoga - Annę Krysińską. Miał z nią syna Witolda i córkę Marię^[2].

edytuj Służba w Wojsku Polskim

Od 1918 roku w Wojsku Polskim. Od 1919 r. służył w Biurze Wywiadowczym Sztabu Głównego WP. Utrzymywał wówczas kontakty z POW w okręgu suwalskim i był zaangażowany w zajęcie Wilna w kwietniu 1919 r. Brał także udział w "buncie" Żeligowskiego i wkroczeniu Grupy Operacyjnej "Bieniakonie" do Wilna w październiku 1920. Następnie został szefem Oddziału II Sztabu Wojska Litwy Środkowej, gdzie pracował do 1922 roku. Na czas wykonywania mandatu posła przeniesiony został w stan nieczynny. W 1932 pozostawał w dyspozycji szefa Departamentu I Piechoty M.S.Wojsk..

edytuj Służba publiczna i działalność polityczna

W 1922 roku wstąpił do PSL Wyzwolenie, którego został wiceprezesem i pełnił tę funkcję do 1925 roku. W tym czasie uzyskał mandat parlamentarny i został posłem na Sejm z ziemi wileńskiej. Był członkiem parlamentu nieprzerwanie do 1939 roku.

Od początku lat 20. XX wieku był członkiem loży masońskiej "Tomasz Zan"^[1].

W kwietniu 1925 roku był jednym z współzałożycieli Partii Pracy. W październiku 1926 roku został jej prezesem, a w 1928 wiceprezesem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Po śmierci Józefa Piłsudskiego, znalazł się w grupie polityków skupionych wokół prezydenta Ignacego Mościckiego^[1][3].

Od 10 lipca 1930 r. do końca lutego 1934 piastował stanowisko wojewody białostockiego. W tym czasie usprawniał administrację, zwiększył nadzór nad urzędnikami, stawiał na rozbudowę kanalizacji i sieci ulic w Białymstoku. Założył również Wojewódzki Komitet do Spraw Bezrobocia, jak również miał swój udział w utworzeniu Białostockiej Izby Rolniczej i zapewnieniu udziału przedsiębiorców białostockich w II Targach Wileńskich. Był również jednym ze współzałożycieli klubu Białostockiego Klubu Sportowego Jagiellonia (którego był honorowym prezesem^[4]). Następnie przez kilka miesięcy (od 2 marca do 1 lipca) w 1934 roku sprawował stanowisko komisarycznego prezydenta Warszawy.

W latach 1934-1935 zajmował stanowisko ministra spraw wewnętrznych. Od 13 października 1935 do 15 maja 1936 roku pełnił urząd premiera rządu. Po upadku rządu, w latach 1936-1939, w gabinecie Felicjana Sławoja-Składkowskiego był ministrem pracy i opieki społecznej. Po przegranej kampanii wrześniowej znalazł się w Rumunii, później przebywał na emigracji we Francji, od 1940 roku w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł.

edytuj Awanse:

• porucznik - 2 grudnia 1918
• kapitan - 1 grudnia 1919
• major - zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 (w 1924 r. zajmował 204 lokatę w korpusie oficerów zawodowych piechoty)
• podpułkownik - 14 grudnia 1931 ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 1 lokatą w korpusie oficerów piechoty

edytuj Ordery i odznaczenia:

• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Walecznych – czterokrotnie
• Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

Przypisy

edytuj Źródła:

• Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924.
• Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928.
• Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932.
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34.

edytuj Linki zewnętrzne

• Wrota Podlasia - Marian Zyndram-Kościałkowski